شماره ۸۷ - این چه ننگ است که بر روی چو ماه آوردی

این چه ننگ است که بر روی چو ماه آوردی
وین چه رنگ است که از خط سیاه آوردی ۱

دیرگه بود که از مشک رخت خالی داشت
لیکن این عنبر گلپوش به گاه آوردی ۲

بر گل عارض تو مهر دلم خود بس نیست
که شفیعی دگر از مهر گیاه آوردی ۳

روی چون توبه و ایمانت جهان روشن داشت
گردش از بوالعجبی کفر و گناه آوردی ۴

دعوی حسن تو ثابت شد و محتاج نبود
کز پی شاهد بس خط گواه آوردی ۵

در شب زلف تو بیچاره دلم گمره بود
از رخ همچو مهش باز به راه آوردی ۶

نیشکر را کمر از چنبر زرین بستی
خرمن سیم مه از بند کلاه آوردی ۷

رخ تو باغ بهار است که نوباوه او
پیش بزم ملک ملک پناه آوردی ۸

از گل و سنبل و شمشاد و بنفشه به صبوح
دسته بستی و سوی مجلس شاه آوردی ۹