غزل ۹ - ساقیا می ده که جز می نشکند پرهیز را

ساقیا می ده که جز می نشکند پرهیز را
تا زمانی کم کنم این زهد رنگ آمیز را ۱

ملکت آل بنی آدم ندارد قیمتی
خاک ره باید شمردن دولت پرویز را ۲

دین زردشتی و آیین قلندر چند چند
توشه باید ساختن مر راه جان آویز را ۳

هر چه اسبابست آتش در زن و خرم نشین
بدرهٔ ناداشتی به روز رستاخیز را ۴

زاهدان و مصلحان مر نزهت فردوس را
وین گروه لاابالی جان عشق‌انگیز را ۵

ساقیا زنجیر مشکین را ز مه بردار زود
بر رخ زردم نه آن یاقوت شکر ریز را ۶