شماره ۱۶ - کاش بیرون فتد از سینه دل زار مرا

کاش بیرون فتد از سینه دل زار مرا
کشت نالیدن این مرغ گرفتار مرا ۱

بی‌بقا شادی وصل تو و دانم که ز پی
آرد این خنده کم گریه بسیار مرا ۲

چه شد ار داد به‌صدرنگ گل آن گلبن ناز
که ازو نیست بجز دامن پرخار مرا ۳

منم از رونق جنس هنر آفت زده‌ای
که زد آتش بدکان گرمی بازار مرا ۴

گومبر جانب گلشن قفسم را صیاد
بس بود ناله‌ای از حسرت گلزار مرا ۵

نرود تیرگی از بخت بکوشش گو باد
روز روشن دگر آنرا و شب تار مرا ۶

آنکه آخر بصد افسانه بخوابم میکرد
ساخت از خواب عدم بهر چه بیدار مرا ۷

گو طبیبم نکند چاره مریض عشقم
که دل‌خسته بود خوش تن بیمار مرا ۸

نیست گویائیم از خویش چو طوطی مشتاق
این سخنهاست از آن آینه رخسار مرا ۹