شماره ۵۴ - تو را فلک بمن ایماه مهربان نگذاشت

تو را فلک بمن ایماه مهربان نگذاشت
چراغ کلبه من بودی آسمان نگذاشت ۱

چه از بهار خود آن شاخ گل بگلشن دید
که شد خزان و بر آن مرغی آشیان نگذاشت ۲

تو چون ز غیر شناسی مرا که هرگز فرق
گلی میانه گلچین و باغبان نگذاشت ۳

بتن مپرس چو مشمعم شب فراق چکرد
گداز عشق که مغزم در استخوان نگذاشت ۴

بباغ خویش مده گور هم کنون که در آن
گلی به شاخ گلی غارت خزان نگذاشت ۵

هزار صید بهر سو فکند و حیرانم
که صید افکن من تیر در کمان نگذاشت ۶

منم ز خیل سگان تو و فغان که شبی
بر آستان توام جور پاسبان نگذاشت ۷

فغان که رفت چو شمع از میان و با تو شبی
حدیث سوز تو مشتاق در میان نگذاشت ۸