هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه از زبان عاشقی است که از عشق و زیبایی معشوق خود سخن میگوید. او زیبایی معشوق را بینظیر و بیهمتا توصیف میکند و بیان میکند که هیچ چیز در شهر به خوبی او نیست. همچنین، عاشق از درد فراق و دوری از معشوق مینالد و تنها تسلی خود را در موهای معشوق مییابد.
رده سنی:
16+
این شعر حاوی مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۵۷ - منت ز سر زلف توام یکسر مو نیست
منت ز سر زلف توام یکسر مو نیست
چاکیست دلم را که سزاوار رفو نیست ۱
آن مه که مه چهاردهاش چون مهرو نیست
در شهر به نیکویی او هیچ نکو نیست ۲
آن سلسله کازادی او نیست میسر
جز سلسله ی موی تو ای سلسله مو نیست ۳
منعم مکن از شاهد و مطرب که بهشتی
گر هست جز آواز خوش و روی نکو نیست ۴
چاکیست دلم را که سزاوار رفو نیست ۱
آن مه که مه چهاردهاش چون مهرو نیست
در شهر به نیکویی او هیچ نکو نیست ۲
آن سلسله کازادی او نیست میسر
جز سلسله ی موی تو ای سلسله مو نیست ۳
منعم مکن از شاهد و مطرب که بهشتی
گر هست جز آواز خوش و روی نکو نیست ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۳۷۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۶ - آن که با من همنشین در عشق جانان من است
گوهر بعدی:شماره ۵۸ - تو را که چرخ به کام من از جفا نگذاشت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
