شماره ۷۶ - منم که داغ عزیزان هر دیارم سوخت

منم که داغ عزیزان هر دیارم سوخت
فلک زآتش دوری هزار بارم سوخت ۱

ز دوریت منم آن ره‌طلب به کوی فنا
که داغ حسرت شمع سر مزارم سوخت ۲

چو من در آتش آوارگی نسوزد کس
بسنگ حسرت آسایش شرارم سوخت ۳

مرا چه شکوه ز برق آن گیاه تشنه لبم
که داغ حسرت باران نوبهارم سوخت ۴

ز گرمی تو باغیار چون سپند ببین
که سوخت آتش رشک و چه بیقرارم سوخت ۵

تو را نشست بدامن سزد که از تف رشک
بیاد کوی تو آمیزش غبارم سوخت ۶

ز خاک شعله زد آهم پس از وفات این است
سپهر سفله چراغی که بر مزارم سوخت ۷

درین ریاض من آن بی‌نصیب گلچینم
که دور دیدن گلها بشاخسارم سوخت ۸

منم به خاک طپان ماهبی که دور از آب
فلک در آتش هجران جویبارم سوخت ۹

بیا بر آتشم از بوسه بزن آبی
که داغ حسرت آن لعل آبدارم سوخت ۱۰

مرا چه شکوه ز آتش چو خاروخس مشتاق
که برق جلوه آن آتشین عذارم سوخت ۱۱