شماره ۸۶ - به ناله صبحدمم بلبل خوش الحان گفت

به ناله صبحدمم بلبل خوش الحان گفت
که از جفای گل آن می‌کشم که نتوان گفت ۱

به گوش جان دلم این نکته دوش پنهان گفت
غمیست عشق که نتوان نهفت و نتوان گفت ۲

جگر خراش از آن شد صفیر مرغ اسیر
که هرچه گفت ز محرومی گلستان گفت ۳

حدیث پیک صبا کرد بازم آشفته
که گفت قصه زلف تو و پریشان گفت ۴

کسیکه سر زد از او راز عشق فرقی نیست
گر آشکار نگفت این حدیث و پنهان گفت ۵

ز دوری چمن آن بلبلم که تا جان داد
به ناله قصه دور و دراز هجران گفت ۶

مزن ز حوصله گو لاف خستگی در عشق
که درد خود به طبیب از برای درمان گفت ۷

نکرده خدمت استاد کس نشد استاد
نخستم این سخن استاد در دبستان گفت ۸

چنان برت بخروشم که عندلیب به گل
به ناله درد دل خویش با صد افغان گفت ۹

نظر به همت مشتاق کن که در همه عمر
نگفت جز سخن عشق و هرچه گفت آن گفت ۱۰