غزل ۴۷ - ای پیک عاشقان گذری کن به بام دوست

ای پیک عاشقان گذری کن به بام دوست
بر گرد بنده‌وار به گرد مقام دوست ۱

گرد سرای دوست طوافی کن و ببین
آن بار و بارنامه و آن احتشام دوست ۲

خواهی که نرخ مشک شکسته شود به چین
بر زن به زلف پر شکن مشکفام دوست ۳

برخاست اختیار و تصرف ز فعل ما
چون کم زدیم خویشتن از بهر کام دوست ۴

خواهی که بار عنبر بندی تو از سرخس
زآنجا میار هیچ خبر جز پیام دوست ۵

خواهی که کاروان سلامت بود ترا
همراه خویش کن به سوی ما سلام دوست ۶

بر دانه‌های گوهر او عاشقی مباز
تا همچو من نژند نمانی به دام دوست ۷

با خود بیار خاک سر کوی او به من
تا بر سرش نهم به عزیزی چو نام دوست ۸

بینا مباد چشم من ار سوی چشم من
بهتر ز توتیا نبود گرد گام دوست ۹

گر دوست را به غربت من خوش بود همی
ای من رهی غربت و ای من غلام دوست ۱۰

از مال و جان و دین مرا ار کام جوید او
بی کام بادم ار کنم آن جز به کام دوست ۱۱