غزل ۴۹ - روی تو ای دلفروز گر نه چو ماهست

روی تو ای دلفروز گر نه چو ماهست
زلف سیه زو چرا بدر دو تا هست ۱

روی چو ماه تو گر چه مایهٔ نور است
موی سیاه تو گر چه اصل گناهست ۲

شاه بتانی و عاشقانت سپاهند
ماه زمینی و آسمانت کلاهست ۳

رسم چنانست که ماه راه نماید
چونکه ز ماه تو خلق گمشده راهست ۴

موی سپیدم ز اشک سرخ چو خونست
روی امیدم ز رنج عشق سیاهست ۵

حال تو ای ماه روی چیست که باری
دور ز روی تو حال بنده تباهست ۶