شماره ۱۴۰ - صد چشمم و رخسار تو دیدن نگذارند

صد چشمم و رخسار تو دیدن نگذارند
صد گوشم و حرف تو شنیدن نگذارند ۱

از گلشن وصل تو چه حاصل که شکفته است
درهم گلت از خوبی و چیدن نگذارند ۲

زیر فلکم گو نگشایند پروبال
چون زین قفس تنگ پریدن نگذارند ۳

از رستن تخمی که برش نیست چه حاصل
گوهر گرم از خاک دمیدن نگذارند ۴

خون شد جگر تشنه ز حسرت نگرم چند
شادابی لعلی که مکیدن نگذارند ۵

دل تنگم و آورد صبا بوی تو فریاد
چون غنچه گرم جامه درین نگذارند ۶

مشتاق چه کیفیتم از باده در آن بزم
زان جام لبالب که چشیدن نگذارند ۷