شماره ۱۴۳ - خوش آنکه مرا وصل تن سیمنتی بود

خوش آنکه مرا وصل تن سیمنتی بود
در دستم ازین باغچه سیب ذقنی بود ۱

بودم به گلی خوش دل و چون مرغ اسیرم
نه حسرت باغی نه هوای چمنی بود ۲

میگشت دلم شب همه شب گرد چراغی
سرگشته نه پروانه هر انجمنی بود ۳

آگاه نبودم ز شب تیره عشاق
در گوش دلم قصه هجران سخنی بود ۴

کی داشت دلم حسرت یکبوسه که چون خال
این گوشه‌نشین ساکن کنج دهنی بود ۵

نی‌نی غلطم این همه مشتاق فسانه است
کی دامن وصلی بکف همچو منی بود ۶