شماره ۱۴۴ - خوش آنکه شمع خلوتم آن سروناز بود

خوش آنکه شمع خلوتم آن سروناز بود
وز هر که بود غیر منش احتراز بود ۱

سرگرم ناز او همه شب با من وز شوق
تا صبح کار من همه عجز و نیاز بود ۲

زین‌سان ز عشق خار نبودم که در برش
عشاق را بر اهل هوس امتیاز بود ۳

از مهر بود خصم کش و بوالهوس گداز
وز لطف دوست‌پرور و عاشق‌نواز بود ۴

فارغ ز منت می و ساغر به بزم شوق
من از نیاز سرخوش و آن مست ناز بود ۵

دایم چراغ خلوت من بود همچو شمع
وز رشگ غیر را همه سوز و گداز بود ۶

مشتاق رو کنون و به بیچارگی بساز
رفت آنزمان که یار ترا چاره‌ساز بود ۷