شماره ۱۶۳ - خوش آن گروه که در بررخ جهان بستند

خوش آن گروه که در بررخ جهان بستند
زکاینات بریدند و در تو پیوستند ۱

از آن صنم خبر آن زاهدان کجا دارند
که خرقه پاره نکردند و سبحه نگسستند ۲

بر از عشق کجا پی برند اهل خرد
مگر کنند فراموش آنچه دانستند ۳

مخمور بمرگ شهیدان کوی عشق افسوس
که دوستان حقیقی بدوست پیوستند ۴

ز ساکنان خرابات پرس را ز دو کون
نه زان گروه که از باده ریا مستند ۵

هزار کنج گهر ریز هر قدم دارند
چه شد که راهروان فنا تهی دستند ۶

بس این فراغت از خودگذشتگان رهت
که از جهان و در و هرچه هست وارستند ۷

خوش آنکسان که نوازند زیردستان را
بشکر آنکه قوی پنجه و زبردستند ۸

مجو تلافی بیداد از بتان کین قوم
نمک زنند بر آن دل که از جفا خستند ۹

جماعتی که کنند از ستم فغان مشتاق
نه عاشق‌اند که تهمت بخویشتن بستند ۱۰