هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و دردهای آن سخن میگوید. او از تنهایی عاشق، حسرتهای عشق، و ناتوانی در برابر جذابیت معشوق صحبت میکند. شاعر عشق را مانند کوهی سنگین توصیف میکند که تحمل آن برای او دشوار است و در نهایت به توکل بر خدا به عنوان راه نجات اشاره میکند.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات بهکاررفته در متن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.
شماره ۲۰۶ - جمعند خوبان چون دسته گل
جمعند خوبان چون دسته گل
وز ناله عاشق تنها چو بلبل ۱
بردند از دل آن زلف و کاکل
تاب و توان و صبر و تحمل ۲
بر خرمن ما حسرت زد آتش
و آن برق جولان گرم تغافل ۳
چون شمع دارم در محفل او
از پایه خویش هر دم تنزل ۴
ما کاهی و عشق کوهی مجوئید
در زیر این بار از ما تحمل ۵
در راه عشقم از توشه فارغ
ساز ره ماست برگ توکل ۶
میباید آنی کارایش حسن
نه خط و خالیست نه زلف و کاکل ۷
شوریست پنهان در مغز مشتاق
کز ناله در دهر افکنده غلغل ۸
وز ناله عاشق تنها چو بلبل ۱
بردند از دل آن زلف و کاکل
تاب و توان و صبر و تحمل ۲
بر خرمن ما حسرت زد آتش
و آن برق جولان گرم تغافل ۳
چون شمع دارم در محفل او
از پایه خویش هر دم تنزل ۴
ما کاهی و عشق کوهی مجوئید
در زیر این بار از ما تحمل ۵
در راه عشقم از توشه فارغ
ساز ره ماست برگ توکل ۶
میباید آنی کارایش حسن
نه خط و خالیست نه زلف و کاکل ۷
شوریست پنهان در مغز مشتاق
کز ناله در دهر افکنده غلغل ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۳۱۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۵ - سنگین دلت گرفته دلم تنگ در بغل
گوهر بعدی:شماره ۲۰۷ - خونم نریزد، آنغمزه مشکل
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
