شماره ۲۱۷ - دامن خویش ز خون مژه گلشن کردم

دامن خویش ز خون مژه گلشن کردم
از فراق تو چه گل‌ها که بدامن کردم ۱

شد کفن دوختم آن جامه که از تار وفا
سیه آنروز که این رشته بسوزن کردم ۲

گفتم از عشق فروغی رسدم آه که شد
تیره‌تر روزم از این شمع که روشن کردم ۳

روغن دیده گرفتم ز سرشک گلگون
بچراغون شب هجر تو روشن کردم ۴

آخرم دوست نگشتی تو و داغم که تمام
دوستانرا بخود از بهر تو دشمن کردم ۵

کردم از دیر و حرم رو بدر دل خود را
فارغ از پیروی شیخ و برهمن کردم ۶

قسمت برق چه خواهد شد آخر گیرم
سبز شد کشته‌ام و چیدم و خرمن کردم ۷

ریختم در ره عشق آنچه مرا بود بخاک
خویش را فارغ از اندیشه رهزن کردم ۸

چون جرس از دل هر سنگ برآید فریاد
بسکه در بادیه عشق تو شیون کردم ۹

نرسم در ره مقصود بجائی مشتاق
کانچه پیر خردم گفت مکن من کردم ۱۰