شماره ۲۲۹ - ربود دوش چنان باده وصال تو هوشم

ربود دوش چنان باده وصال تو هوشم
که تا صباح قیامت خراب باده دوشم ۱

بحشر هم عجب از جور یار نیست که چون نی
برآورد چو زخاکم درآورد بخروشم ۲

نه خود بحرف تو گویا شوم که شوق تو باشد
کلید قفل لب بسته و زبان خموشم ۳

مرا چه سود زهم بزمیت که باتو نباشد
رهین گفت‌وشنو هیچگه زبانم و گوشم ۴

بساغرم همه مشتاق زهر و شاد از اینم
که چرخ دل نخراشد ز نیش منت نوشم ۵