شماره ۲۵۱ - گر ز تن جانم و از سینه دل آید بیرون

گر ز تن جانم و از سینه دل آید بیرون
تخم مهرت کیم از آب و گل آید بیرون ۱

گر مرا ریشه جان ز آب و گل آید بیرون
مهر جور تو مبادم ز دل آید بیرون ۲

عشق جرمیست که در روز قیامت از خاک
این گنه هر که ندارد خجل آید بیرون ۳

عهد من گر گسلد یار دلم ممکن نیست
کز کف آن بت پیمان‌گسل آید بیرون ۴

حذر از آه من سوخته جان کن کاتش
بارد ابری که ز دریای دل آید بیرون ۵

هست دنیا چو خرابات که شد هر که در آن
داخل از کرده خود منفعل آید بیرون ۶

چه عجب زین دل پرجوش که چون عقد گهر
اشکم از دیده بهم متصل آید بیرون ۷

کی تواند رهد از قید خودی خود مشتاق
مگر از خویش بامداد دل آید بیرون ۸