هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه‌ای است که در آن شاعر از عشق و رنج‌های ناشی از آن سخن می‌گوید. او از جفاهای معشوق و دردهای عشق شکایت می‌کند، اما در عین حال، این رنج‌ها را پذیرفته و حتی از آنها لذت می‌برد. شاعر از تشبیه‌های مختلفی مانند دریا، گرداب، کشتی و باد برای توصیف حالات عاشقانه خود استفاده می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عاشقانه پیچیده و استفاده از استعاره‌های ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عشق و جفای معشوق نیاز به بلوغ عاطفی دارد.

شماره ۲۶۰ - زندگر تیغ و ریزد خون من عین مراد است این

زندگر تیغ و ریزد خون من عین مراد است این
خوشم با جور ظلم او که عدلست آن و داد است این ۱

زاشک و آه خود سرگشته‌ام در بحر و بر دایم
منم خاشاک و گردابست آن و گردباد است این ۲

نجات از بحر غم در سینه‌ام از آه میجوید
که پندارد دلم کشتیست آن باد مراد است این ۳

نه ابرویست و نه مژگان خدنگست این کمانست آن
نه مویست و نه روشامست آن و بامداد است این ۴

دل و جانم مگر دارند فکر هجر و وصل او
که امشب در سرای تن غمینست آن و شادست این ۵

بعقل آرد کسی کز عشق بهر چاره‌جوئی رو
زهی نادان که شاگرد است آن و استاد است این ۶

خوشم مشتاق زین پس با جفایش گر کند با من
ستم بسیار و لطف اندک مست آن و زیاد است این ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۵۹ - از آن تنها کند پرخون دل من
گوهر بعدی:شماره ۲۶۱ - بی‌تو کوشم در فنای خویشتن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.