هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و فداکاری است. شاعر از درد عشق و فداکاری خود سخن میگوید، از ریخته شدن خونش به جرم دوستی و عاقبتی که دید. او با وجود درد، عشقش را حفظ میکند و حتی خود را فدای معشوق میکند. این متن پر از تصاویر شاعرانه و احساسات شدید است.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'ریختی خونم' و 'خونبهای خویشتن' ممکن است برای کودکان نامناسب باشد.
شماره ۲۶۱ - بیتو کوشم در فنای خویشتن
بیتو کوشم در فنای خویشتن
تیشهام اما بپای خویشتن ۱
ریختی خونم بجرم دوستی
عاقبت دیدم سزای خویشتن ۲
زد بتیغم بوسه بر دستش زدم
خود گرفتم خونبهای خویشتن ۳
گلبن نوخیز من یکره بپرس
حال مرغ بینوای خویشتن ۴
دردمندان غمت درمان طلب
ماو درد بیدوای خویشتن ۵
دیدمش در خویش و جان دادم ز شوق
خویش را کردم فدای خویشتن ۶
تیشهام اما بپای خویشتن ۱
ریختی خونم بجرم دوستی
عاقبت دیدم سزای خویشتن ۲
زد بتیغم بوسه بر دستش زدم
خود گرفتم خونبهای خویشتن ۳
گلبن نوخیز من یکره بپرس
حال مرغ بینوای خویشتن ۴
دردمندان غمت درمان طلب
ماو درد بیدوای خویشتن ۵
دیدمش در خویش و جان دادم ز شوق
خویش را کردم فدای خویشتن ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۳۲۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۰ - زندگر تیغ و ریزد خون من عین مراد است این
گوهر بعدی:شماره ۲۶۲ - زآنکو نروم بلبلم و جای منست این
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
