هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و دلبستگی خود به معشوق سخن میگوید. او از قفس بودن دنیا و جایگاه خاص معشوق در زندگی خود یاد میکند و با استفاده از استعارههای زیبا مانند یاقوت، لعل، و غزال، احساسات خود را بیان میکند. همچنین، شاعر از رنجهای عشق و تأثیر آن بر روح و روان خود مینالد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'نشاء خونم' و 'شراب کهن' ممکن است نیاز به تفسیر داشته باشند و مناسب سنین بالاتر باشند.
شماره ۲۶۲ - زآنکو نروم بلبلم و جای منست این
زآنکو نروم بلبلم و جای منست این
خلدوسر کویت قفس است آن چمنست این ۱
یاقوت سرشکم خورد از جای دگر آب
نه لعل بدخشان نه عقیق یمن است این ۲
چشمان تو کز باده نازند سیه مست
آهوی خطا ان و غزال ختن است این ۳
دیریست بجوش آمده از مهر تو مگذر
از نشاء خونم که شراب کهن است این ۴
خلدوسر کویت قفس است آن چمنست این ۱
یاقوت سرشکم خورد از جای دگر آب
نه لعل بدخشان نه عقیق یمن است این ۲
چشمان تو کز باده نازند سیه مست
آهوی خطا ان و غزال ختن است این ۳
دیریست بجوش آمده از مهر تو مگذر
از نشاء خونم که شراب کهن است این ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۲۸۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۱ - بیتو کوشم در فنای خویشتن
گوهر بعدی:شماره ۲۶۳ - به توان گفتن کدامین عضو از اعضای تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.