شماره ۲۹۹ - چون بیتو ننالم زار در گوشه تنهائی

چون بیتو ننالم زار در گوشه تنهائی
کو طاقت خودداری کو تاب شکیبائی ۱

لیلی‌وش من از من آداب چه میجوئی
عاقل نیم و شهری مجنونم و صحرائی ۲

تا چند توان جانا دور از تو بسر بردن
رحمی که دلم خون شد در گوشه تنهائی ۳

تو خسرو فرمانده من بنده فرمان بر
حاشا زند از من سر جز آنچه تو فرمائی ۴

از مهر کدامین عهد بستی تو که نشکستی
از بهر چه می‌بندی پیمان چو نمی‌یائی ۵

ای ما بدو تو نیکو با ما نفسی بنشین
بر زشتی ما منگر شکرانه زیبائی ۶

دانی من و تو واعظ باشیم که و مارا
چه کار و چه شغل آید زین گنبد مینائی ۷

من آنکه بهر محفل جز باده نه پیمایم
تو آنکه بهر مجلس جز باده نپیمائی ۸

از خویش نمی‌نالم مشتاق درین محفل
نالان زدم عشقم چون نی زدم نائی ۹