شماره ۳۰۲ - ناکرده عمل ایکه طلبکار بهشتی

ناکرده عمل ایکه طلبکار بهشتی
خواهی چه ثمر خورد ز تخمی که نگشتی ۱

صوفی همه تزویر بود کار تو فریاد
زآندم که کنی خرقه از این پشم که رشتی ۲

نازم بسر کوی خرابات که آنجا
نه صومعه‌ای سنگ رهست و نه کنشتی ۳

گشت آنکه فنادر تو شد آسوده که آنجا
نه بیم جهیمی است نه پروای بهشتی ۴

من سنگ سیاهم نکند تربیتم لعل
ای پرتو خورشید بجو پاک سرشتی ۵

هرگز سرخم نیست مرا آه که نبود
در کوی خرابات مرا طالع خشتی ۶

گرد سرت این خامه مشتاق که هرگز
حرفی نه ز اسرار حقیقت ننوشتی ۷