شماره ۳۲۰ - چون رفتی افکندی، بر خاکم از خواری

چون رفتی افکندی، بر خاکم از خواری
وقت آمد بازآئی، از خاکم برداری ۱

بر خاکم افتاده، در راهت از خواری
تا کی تو رحم آری، از خاکم برداری ۲

از زخمی هر لحظه، چندم جان آزاری
یا رحمی بر حالم، یا زخمی بس کاری ۳

چندم دل آشامد، خون بیتو وقت آمد
بر حالم بخشائی، بر جانم رحم آری ۴

تا الفت با دشمن، داری تو دارم من
گه ناله گه شیون، گه گریه گه زاری ۵

ما گریان دل نالان، چند از تو گاهی کن
هم ما را دلجوئی، هم دل را دلداری ۶

چون از کف ندهم دل، زان غمزه زان عشوه
این شغلش مکاری، و آن کارش عیاری ۷

ای شبها تو خفته، رحمی کن کز هجرت
در جانم آتش زد، شمع‌آسا پنداری ۸