غزل ۷۴ - ای مستان خیزید که هنگام صبوحست

ای مستان خیزید که هنگام صبوحست
هر دم که درین حال زنی دام فتوحست ۱

آراست همه صومعه مریم که دم صبح
صاحب خبر گلشن و نزهتگه روحست ۲

یک مطربتان عقل و دگر مطرب عشقست
یک ساقیتان حور و دگر ساقی روحست ۳

طوفان بلا از چپ و از راست برآمد
در باده گریزید که آن کشتی نوحست ۴

باده که درین وقت خوری باده مباحست
تو به که درین وقت کنی توبه نصوحست ۵

خود روز همه نوبت تن خواهد بود
هین راح که این یک دودمک نوبت روحست ۶

وز می خوش خسب گزین صبح سنایی
تا صبح قیامت بدمد مرد صبوحست ۷