غزل ۹۶ - آنکس که ز عاشقی خبر دارد

آنکس که ز عاشقی خبر دارد
دایم سر نیش بر جگر دارد ۱

جان را به قضای عشق بسپارد
تن پیش بلا و غم سپر دارد ۲

گه دست بلا فراز دل گیرد
گه سنگ تعب به زیر سر دارد ۳

پیوسته چو من فگنده تن گردد
دل را ز هوای نفس بر دارد ۴

بگسسته شود ز شهر و ز مسکن
هر دم زدنی رهی دگر دارد ۵

هر چند که زهر عشق می نوشد
آن زهر به گونهٔ شکر دارد ۶

وان دیده به دست غیر بردوزد
کو جز به جمال حق نظر دارد ۷

ای یار مقامر خراباتی
طبع تو طریق مختصر دارد ۸

بنمای به من کسی که او چون من
در کوی مقامری مقر دارد ۹

یا از ره کم زنان نشان جوید
یا از دل بی دلان خبر دارد ۱۰