بخش ۳۶ - ذکر راه گم کردن جناب مسلم و مردن آن دو نفر بلدی راهش از تشنگی

به هامون رسیدند چون ناگهان
ره کوفه ازچشمشان شد نهان ۱

زلب تشنگی آن دو تن ره شناس
زدست اجل درکشیدند کاس ۲

چو آن هردو را نامور مرده دید
به چشمش سیه شد جهان سفید ۳

به دل کرد اندیشه ی بی شمار
چه چاره که بد امرپروردگار ۴

رخ ارغوان دو فرزند دید
زلب تشنگی زرد چو شنبلید ۵

بنالید برداور هور و ماه
که ای رهبر هرکه گم کرد راه ۶

فرو مانده گان رابه فریاد رس
که فریاد رس نیست غیر ازتو کس ۷

تو مپسند گردیم یکسر هلاک
زبی آبی اندر چنین گرم خاک ۸

منه دردلم آرزوی حسین
که بینم دگر باره روی حسین ۹

فراوان چو آسیب و تیمار دید
سبک راند و با کودکان ره برید ۱۰

درآن دشت بی آب و آتش نهاد
همی رفت لختی و لختی ستاد ۱۱

که تا اندر آن بی کران شوره زار
به چشم آمدش چشمه ی خوشگوار ۱۲

خود و هر دو فرزند خوردند آب
به رفتن گرفتند زان پس شتاب ۱۳

به کوفه دراز گرد راه آمدند
بد انجا که فرمود شاه آمدند ۱۴