غزل ۱۲۷ - گر سال عمر من به سر آید روا بود

گر سال عمر من به سر آید روا بود
اندی که سال عیش همیشه به جا بود ۱

پایان عاشقی نه پدیدست تا ابد
پس سال و ماه و وقت در او از کجا بود ۲

ای وای و حسرتا که اگر عشق یک نفس
در سال و ماه عمر ز جانم جدا بود ۳

ای آمده به طمع وصال نگار خویش
نشنیده‌ای که عشق برای بلا بود ۴

پروانهٔ ضعیف کند جان فدای شمع
تا پیش شمع یک نظرش را سنا بود ۵

دیدار وی همان بود و سوختن همان
گویی فنای وی همه اندر بقا بود ۶

آن را که زندگیش به عشق‌ست مرگ نیست
هرگز گمان مبر که مر او را فنا بود ۷