هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن شاعر به ستایش و تحسین معشوق خود می‌پردازد و آرزو می‌کند که هر کس که به او نزدیک است یا او را شایسته می‌داند، مورد آفرین و ستایش قرار گیرد. شاعر همچنین از عشق و علاقه‌ی خود به معشوق سخن می‌گوید و از این که معشوق با وجود گرفتن دلش، به او بوسه‌ای نمی‌دهد، شکایت می‌کند. در نهایت، شاعر اعلام می‌کند که حتی اگر نگهبان کوچه‌ی معشوق شود، راضی خواهد بود و امیدوار است که معشوق بر کسانی که این هوس را در سر دارند، بخشایش کند.
رده سنی: 16+ این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند هوس و قهر ممکن است نیاز به بلوغ فکری و عاطفی داشته باشند تا به درستی درک شوند.

غزل ۱۲۸ - آفرین بادا بر آن کس کو ترا در بر بود

آفرین بادا بر آن کس کو ترا در بر بود
و آفرین بادا بر آن کس کو ترا در خور بود ۱

آفرین بر جان آن کس کو نکو خواهت بود
شادمان آن کس که با تو در یکی بستر بود ۲

جان و دل بردی به قهر و بوسه‌ای ندهی ز کبر
این نشاید کرد تا در شهرها منبر بود ۳

گر شوم من پاسبان کوی تو راضی بوم
خود ببخشایی بر آن کش این هوس درسر بود ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
کانال گوهرین در ایتا
۵۱۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۲۷ - گر سال عمر من به سر آید روا بود
گوهر بعدی:غزل ۱۲۹ - چون دو زلفین تو کمند بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.