بخش ۴۹ - زبان حال علیا جاه سکینه خاتون با اسب بی صاحب پدر

پدر کشته دخت رسول انام
سکینه، شکیب روان امام ۱

به عناب نسرین که بی آب خست
بیافکند بر گردن باره دست ۲

بگفتا: که ای اسب فرخنده شاه
تو آن دم که رفتی سوی رزمگاه ۳

نبودت چنین ساز یاقوتگون
نبودت چنین یال و بر، غرق خون ۴

تو در سایه ی شیر یزدان بدی
که را زهره؟ تا با تو سازد بدی؟ ۵

بگو: از چه باز آمدی بی سوار
مگر کشته شد آن جهان شهریار؟ ۶

چو می رفت آن شه بسی تشنه بود
چو یاقوت من بود لعلش کبود ۷

چو از کوهه ات کوه ایمان فتاد
خدا را بگو کس به وی آب داد؟ ۸

و یا زآبگون دشنه سیراب شد
در آن بستم گرم در خواب شد ۹

در آن دم که می شست از خویش دست
بگو تا جهان بین او را که بست؟ ۱۰

کسی بست زخم تن روشنش؟
که سوده نگردد بدان جوشنش ۱۱

و یا دشمنش برد رخت وکلاه؟
بشد مرهمش خاک آوردگاه ۱۲

خدا را، به بالین، سرش جای داشت
و یا شمر آن را به نی برفراشت؟ ۱۳

وز آن پس بنالید و برسر بزد
چنان کز پدر کشته گان می سزد ۱۴

به افغان همی گفت: کای باب من
فروغ جهان بین بی خواب من ۱۵

کجا دور شد سایه ات از سرم
به تاراج شد باره و معجرم ۱۶

دریغ ای پدر کردی آواره ام
چه باشد بگو بعد از این چاره ام ۱۷

دریغا از این رنج و راه دراز
که از آن رهایی نیابیم باز ۱۸

چو لختی چنین گفت، خاموش شد
بیفتاد از پا و بیهوش شد ۱۹