غزل ۱۳۳ - از هر چه گمان بر دلم یار نه آن بود

از هر چه گمان بر دلم یار نه آن بود
پندار بد آن عشق و یقین جمله گمان بود ۱

آن ناز تکلف بد و آن مهر فسون بود
وان عشق مجازی بد و آن سود و زیان بود ۲

بر روی رقم شد شرری کز دل و جان تافت
و ز دیده برون آمد دردی که نهان بود ۳

توحید من آن زلف بشولیدهٔ او بود
ایمان من آن روی چو خورشید جهان بود ۴

رویی که رقم بود برو دولت اسلام
زلفی که درو مرتدی و کفر نشان بود ۵

بنمود رخ و روم به یک بار بشورید
آیین بت بتگری از دیدن آن بود ۶

پس زلف برافشاند و جهان کفر پراکند
الحق ز چنان زلف مسلمان نتوان بود ۷

گویی که درو پای عزیزان همه سر بود
راهی که در وصل نکویان همه جان بود ۸

از خون جگر سیل وز دل پاره درو خاک
منزلگهش از آتش سوزان دمان بود ۹

بس جان عزیزان که در آن راه فنا شد
گور و لحد آنجا دهن شیر ژیان بود ۱۰

چون کعبهٔ آمال پدید آمد از دور
گفتند رسیدیم سر ره بر آن بود ۱۱

بر درگه تو خوار و ز دیدار تو نومید
بر خاک نشستند که افلاس بیان بود ۱۲

بیرون ز خیالی نبد آنجا که نظر بود
افزون ز حدیثی نبد آنجا که گمان بود ۱۳