شماره ۱ - دلم از وحشت تنهایی شبها خون است

دلم از وحشت تنهایی شبها خون است
غمم از حسرت آن چهره روز افزون است ۱

با تو شادم اگرم جای به دوزخ بدهند
بی تو در خلد برین خاطر من محزون است ۲

دل مجروح من از قطره ی خون بیش نبود
پس چرا دامنم از خون جگر جیحون است ۳

بعد ازینم سر و کاری نبود هیچ به عقل
عاقل آن است که از عشق، رخش مجنون است ۴

مدتی رفت که از هجر تو بیمارم و تو
می نپرسی ز من خسته که حالت چون است ۵

تو پریشان مگر آن زلف مسلسل کردی
که پریشانی آشفته دلان افزون است ۶

به تماشای گلستان و گلم نیست نیاز
که کنار و برم از لخت جگر گلگون است ۷

به درآی از دو جهان و به فراغت بنشین
عالم عشق ازین هر دو جهان بیرون است ۸

نیست نسبت، قد موزون تو را هیچ به سرو
سرو موزون بود اما نه چنان موزون است ۹

دل الهامی اگر گشته پریشان نه شگفت
همه دانند دل غمزده دیگرگون است ۱۰