هوش مصنوعی: این متن به توصیف تأثیر باد سحری بر روح و روان انسان می‌پردازد. باد صبحگاهی غم را از دل می‌زداید و شادی می‌آفریند، حتی بدون نوشیدن باده. شاعر احساس می‌کند که دل و جانش به سوی این باد جذب می‌شود و حاضر است جان و دل خود را به عنوان هدیه تقدیم کند. این باد گشایش‌بخش است و مانند بادی است که گره از زلف یار باز می‌کند. شاعر از دیدار یار فارغ می‌شود و سپس به دیدار او می‌شتابد. بدون بوسه و چهره یار، دل و جانش آرام نمی‌گیرد و طبعش همه بادها را می‌ستاید.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند 'بی باده' و 'بوسه' ممکن است برای کودکان یا نوجوانان کم‌سن‌وسال نامناسب تلقی شود.

شماره ۱۳ - باد سحری طرب فزاید

باد سحری طرب فزاید
غم از دل غمکشان زداید ۱

بادی که به صبحدم برآید
بی باده مرا طرب فزاید ۲

دل در بر من بدو شتابد
جان در تن من بدو گراید ۳

گر جان برمش به هدیه زیبد
ور دل دهمش به تحفه شاید ۴

زان باد بود مراگشایش
کز زلف بتم گره گشاید ۵

فارغ شود از زیارت او
وانگه به زیارت من آید ۶

بی بوسه (او) که جان فروزد
بی چهره او که دل رباید ۷

دل در بر من همی نماند
جان در تن من همی نپاید ۸

بادست به دست من که بی دوست
طبعم همه باد را ستاید ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۰۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲ - آن باده را که گونه بیجاده آمده است
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - می خوارگان که باده ز رطل گران خورند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.