هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه درباره عشق و محبت به معشوقی محتشم و دلبر است. شاعر از زیباییهای معشوق مانند روی نیکویش و زلف جادوییاش سخن میگوید و از درد عشق و غم ناشی از آن مینالد. همچنین، به تکبر معشوق و آتش عشقی که در دلش شعله ور است اشاره میکند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم به کار رفته در شعر ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و عاطفی داشته باشد.
شماره ۱۶ - هر که معشوق محتشم دارد
هر که معشوق محتشم دارد
دلبر و کام دل به هم دارد ۱
روی نیکوش محتشم کرده است
کار معشوق محتشم دارد ۲
زلف جادوش صبر من بر بود
زلف او جادویی چه کم دارد ۳
روی چون چشم او دژم دارم
زلف چون پشت من به خم دارد ۴
در من و حال من نگه نکند
از تکبر که آن صنم دارد ۵
نکشم سر ز خط خدمت او
گرچه بر من سر ستم دارد ۶
آتش اندر دلم زدست غمش
دل او را از این چه غم دارد ۷
چشم من پرنم است از آتش عشق
عجب است آتشی که نم دارد ۸
دلبر و کام دل به هم دارد ۱
روی نیکوش محتشم کرده است
کار معشوق محتشم دارد ۲
زلف جادوش صبر من بر بود
زلف او جادویی چه کم دارد ۳
روی چون چشم او دژم دارم
زلف چون پشت من به خم دارد ۴
در من و حال من نگه نکند
از تکبر که آن صنم دارد ۵
نکشم سر ز خط خدمت او
گرچه بر من سر ستم دارد ۶
آتش اندر دلم زدست غمش
دل او را از این چه غم دارد ۷
چشم من پرنم است از آتش عشق
عجب است آتشی که نم دارد ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۳۰۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۵ - گرچه رخش همیشه حکایت ز مه کند
گوهر بعدی:شماره ۱۷ - آن عهد و وفای ما کجا شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.