شماره ۴۰ - ای دریغا که عهد برنایی

ای دریغا که عهد برنایی
عهد بشکست و جاودانه نماند ۱

از زمانه غرض جوانی بود
لیکن از گردش زمانه نماند ۲

آب معشوق را زمانه بریخت
کاتش عشق را زبانه نماند ۳

زان همه عیش ها که ما کردیم
بهره ما به جز فسانه نماند ۴

زان همه کامها که ما راندیم
جز وبال اندر آن میانه نماند ۵

تا کمانی گرفت قامت ما
تیر امید را نشانه نماند ۶

بر دل از بیم تازیانه مرگ
طمع اسب و تازیانه نماند ۷

در سر از سهم گور خانه تنگ
هوس بوستان و خانه نماند ۸

چون به پیری رسید نوبت عمر
نوبت توبه را بهانه نماند ۹

چند خواهی شنید از این و از آن
که فلان رفت و آن فلانه نماند ۱۰

هم یکی روز آن تو شنوند
که فلان خواجه یگانه نماند ۱۱

ای بسا سرکشان که در سرشان
نعمت و ناز خسروانه نماند ۱۲

خانه پر دانه های در کردند
زان همه دانه نیم دانه نماند ۱۳

قصر شاهان خراب گشت همه
در و درگاه و آستانه نماند ۱۴

آسمانه بر آسمان بردند
آسمان ماند و آسمانه نماند ۱۵

در جهان هیچ دل مبندکه آنک
دل در او بست شادمانه نماند ۱۶