غزل ۱۷۹ - ساقیا می ده و نمی کم گیر

ساقیا می ده و نمی کم گیر
وز سر زلف خود خمی کم گیر ۱

گر به یک دم بمانده‌ای در دام
جستی از دام پس دمی کم گیر ۲

رو که عیسی دلیل و همره تست
ره همی رو تو مریمی کم گیر ۳

عالمی علم بر تو جمع شدست
علم باقیست عالمی کم گیر ۴

ز کما بیش بر تو نقصان نیست
چون تو بیشی ز کم کمی کم گیر ۵

بم گسسته ست زیر و زار خوشست
زحمت زخمه را به می کم گیر ۶

گر سنایی غمی‌ست بر دل تو
یا غمی باش یا غمی کم گیر ۷