غزل ۱۸۲ - با تابش زلف و رخت ای ماه دلفروز

با تابش زلف و رخت ای ماه دلفروز
از شام تو قدر آید و از صبح تو نوروز ۱

از جنبش موی تو برآید دو گل از مشک
وز تابش روی تو برآید دو شب از روز ۲

بر گرد یکی گرد دل ما و در آن دل
گر جز غم خود یابی آتش زن و بفروز ۳

هر چند همه دفتر عشاق بخواندیم
با این همه در عشق تو هستیم نوآموز ۴

در مملکت عاشقی از پسته و بادام
بوس تو جهانگیر شد و غمزه جهانسوز ۵

تا دیدهٔ ما جز به تو آرام نگیرد
از بوسه‌ش مهری کن و ز غمزه‌ش بردوز ۶

با هجر تو هر شب ز پی وصل تو گویم
یارب تو شب عاشق و معشوق مکن روز! ۷