شماره ۲۹ - ای از کرم نریخته خون سبیل را

ای از کرم نریخته خون سبیل را
وز لطف عید کرده عزای خلیل را ۱

در ملک مصر یوسف کنعان به یاد تو
دریای نیل ساخته چشم کحیل را ۲

گویی به غیر واسطه در گوش خاکیی
رازی کز آن خبر نبود جبرئیل را ۳

داده به کنج فقر نشان جنت النعیم
کرده سبیل مشت گدا سلسبیل را ۴

پل بسته حرز مهر تو بر معبر کلیم
ای کرده باد قهر تو خون رود نیل را ۵

هر فرد گشته حاکم این ملک غیر تو
ناکرده گرم جا، زده کوس رحیل را ۶

درویش و پادشه به وجود تا قایلند
خرسند کرده یی تو عزیز و ذلیل را ۷

بفزوده بر رسوم مقدر به حسن سعی
وز معصیت نکاسته رزق کفیل را ۸

هیچیم گر تو بازستانی متاع خویش
دارد دو عالم از تو کثیر و قلیل را ۹

قائل به عجز کشت ثنای تو هر که گفت
در هستی تو ره نبود قال و قیل را ۱۰

در تو به اجتهاد نظر کی توان رسید
صد شبهه در ره است قیاس و دلیل را ۱۱

توحید حق بیان «نظیری » بلند ساخت
برتر نهید پایه عرش جلیل را ۱۲