شماره ۳۰ - در خور اگر نییم می لعل فام را

در خور اگر نییم می لعل فام را
ای کاش تر کنند به بویی مشام را ۱

بر قدر زخم مرهم لایی نمی دهند
زان می که طعم و بوش گزد مغز و کام را ۲

بر بام ما دریغ نپایید هفته یی
ماهی که او تمام کند ناتمام را ۳

کس جذبه ای به کار دل ما نمی کند
تا چند سر به حلقه درآریم دام را ۴

قسمت چنین فتاد که ترکان مست او
در دور ما به طاق نهادند جام را ۵

خارج ز پرده دخل غلط تا به کی کنیم
مطرب به ما نداده نشان مقام را ۶

کم لذتم که زود بریدم ز آفتاب
در خانه پختم این ثمر نیم خام را ۷

گر جام صبح بی صفت فقر پر کنند
خورشید سرنگون نکند کاس شام را ۸

رخت از حرم کشیدم «نظیری » به سومنات
حرمت نمانده حاجی بیت الحرام را ۹