شماره ۳۲ - تمکین خرد برد ز سر شور و شرم را

تمکین خرد برد ز سر شور و شرم را
پیری برهاند از شب غفلت سحرم را ۱

مانند ترنجم که خزان است بهارش
دم سردی دی تازه کند برگ و برم را ۲

تا سدره بپرم اگرم در بگشایند
هرچند که فرسوده قفس بال و پرم را ۳

کوتاهی عیشم پی پند دگران است
دهر از پی تأدیب بردشاخ ترم را ۴

در هر قدمی صد خطرم بر سر راهست
وز بهر اقامت نه مقامی سفرم را ۵

ره طی نکنم مرحله ای را که به هر گام
از هول مصیبت نگدازد جگرم را ۶

شاید که چو تسلیم و رضا بدرقه کردند
ره امن شود وادی خوف و خطرم را ۷

سعیی کنم و رخت به منزل برسانم
تا کس نرسانیده به رهزن خبرم را ۸

از خانه چشمش نگذارم به درآید
بر روی تو گر راه نباشد نظرم را ۹

صد لابه به امید یک ابرام تو کردم
یک بار به تلخی نخریدی شکرم را ۱۰

چون توبه کنم از غزل و قول «نظیری »
دوران خرد از صد هنر این یک هنرم را ۱۱