شماره ۳۱ - مستی ربوده از کف هستی زمام ما

مستی ربوده از کف هستی زمام ما
مطرب نمی دهد خبری از مقام ما ۱

تا گشته ایم غافل ازو دور مانده ایم
پدرام می شویم که وحشی است رام ما ۲

دانی که نور مردمک چشم عالمیم
بینی اگر به دیده معنی خرام ما ۳

خود را برهنه بر صف شمشیر می زنیم
کاندر فنای ماست بقا و دوام ما ۴

بر کف کلید جنت و بر لب سلام حور
رضوان ستاده در طلب بار عام ما ۵

خرمن به باد رفت درین دشت پرفریب
مرغی نسود گوشه بالی به دام ما ۶

پستان دایه در کف مشتاق شاهدست
بی گریه قطره ای نچکاند به کام ما ۷

تا اقتدا به «حافظ » شیراز کرده ایم
گر دیده مقتدای دو عالم کلام ما ۸

باران گریه طبع «نظیری » بهار ساخت
کو باد؟ تا برد به گلستان پیام ما ۹