شماره ۴۴ - از چاه غبغبش به درآورده ماه را

از چاه غبغبش به درآورده ماه را
بر ماه، عقرب سیهش بسته راه را ۱

عابد که بیندش به درآید ز خانقاه
سلطان که یابدش بگذارد سپاه را ۲

گر روز حشر پرده ز رویش برافکنند
ایزد به روی بنده نیارد گناه را ۳

آن کج کله چو بر صف عشاق بگذرد
شاهان ز سر نهند هوای کلاه را ۴

از هیبت تجلی دیدار سوختیم
برق آورد بشارت باران گیاه را ۵

عاجز شدست دیده ز ادراک حسن او
در حوصله جمال نگنجد نگاه را ۶

باری چو در بغل همه خرمن نمی رود
بیچاره در کنار کشد برگ کاه را ۷

امید هست کز سر آن بام بگذارد
پا در میان کوی گشودیم آه را ۸

خاکش به فرق کن که به جانان نمی رسد
عاشق گر التفات کند مال و جاه را ۹

گر این عطش به خلد «نظیری » ز جان رود
جویم ز سلسبیل به آتش پناه را ۱۰