غزل ۱۹۷ - برخیز و برو باده بیار ای پسر خوش

برخیز و برو باده بیار ای پسر خوش
وین گفت مرا خوار مدار ای پسر خوش ۱

باده خور و مستی کن و دلداری و عشرت
و اندوه جهان باد شمار ای پسر خوش ۲

رنج و غم بیهوده منه بر دل و بر جان
و آن چت بنخارد بمخار ای پسر خوش ۳

خواهی که بود خاک درت افسر عشاق
در باده فزون کن تو خمار ای پسر خوش ۴

ناموس خرد بشکن و سالوس طریقت
وز هر دو برآور تو دمار ای پسر خوش ۵

زهد و گنه و کفر و هدی را همه در هم
در باز به یک داو قمار ای پسر خوش ۶

تا زنده شود مجلس ما از رخ و زلفت
در مجلس ما مشک و گل آر ای پسر خوش ۷

از جان و جوانی نبود شاد سنایی
تا دل نکند بر تو نثار ای پسر خوش ۸

صد سجدهٔ شکر از دل و از جان به تو آرد
او را ز چه داری تو فگار ای پسر خوش ۹