شماره ۱۰۶ - چنان ز خانه برون رفتنم به دل ننگ است

چنان ز خانه برون رفتنم به دل ننگ است
که آستانه بیابان و گام فرسنگ است ۱

به جان در تن مفلوج گشته می مانم
که در برآمدنم رنج و ماندنم ننگ است ۲

رگ روان بگدازد چو گریه گرم شود
شراره در دل فولاد و قطره در سنگ است ۳

به دامن دل پاک تو داغ تو نرسد
ز بس گریسته ام خون دیده بی رنگ است ۴

دلم ز صورت کارم غریق اندوهست
که عکس طلعت زنگی بر آینه زنگ است ۵

به گردش مه و خورشید طعنه ها دارم
به بخت خویش زیانکاره بر سر جنگ است ۶

غریب نقش خیالی بر آب زد دیده
بجز خدای که داند که این چه نیرنگ است ۷

نوا به گوشت اگر مختلف رسد چه عجب
که یک ترانه ما در هزار آهنگ است ۸

سخن به ذوق بود در مذاق بنشیند
به صفحه کلک «نظیری » چو زخمه بر چنگ است ۹