شماره ۱۰۸ - تو را به کعبه مرا کار با دل افتادست

تو را به کعبه مرا کار با دل افتادست
به کعبه بتکده من مقابل افتادست ۱

صدای بی جرس ار بشنوی غریب مدان
که روح ماست به دنبال محمل افتادست ۲

سپند طالع من حرز ان یکاد کنید
صلیب زلف بتانم حمایل افتادست ۳

به عزم کعبه کنید اتفاق خلوتیان
که پیر صومعه را بار در گل افتادست ۴

نه کج ز مستی می کرده قبله باده فروش
دلش به گوشه میخانه مایل افتادست ۵

شکسته بر ورق جبهه تو خامه حکیم
که ابروان تو را عقده مشکل افتادست ۶

حریف بین چه به راحت بساط می چیند
ز تیز نقشی افلاک غافل افتادست ۷

حریم خاک چو قربانگه منا دیدم
که هر طرف نگری صید بسمل افتادست ۸

یکی به گور عزیزان شهر سیری کن
ببین که نقش امل ها چه باطل افتادست ۹

مجردان سبک سیر از جهان رفتند
گهر به قعریم و خس به ساحل افتادست ۱۰

گدای پیر مغان شو که پادشاه فقیر
بر آستانه میخانه سایل افتادست ۱۱

ضرر به مال «نظیری » پیش بین نرسد
که او به وادی و رختش به منزل افتادست ۱۲