هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از عناصری مانند می، میخانه، بت، و طبیعت برای بیان مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی استفاده می‌کند. شاعر از اصطلاحات و نمادهای رایج در شعر کلاسیک فارسی بهره می‌برد تا حالات روحی و عرفانی خود را توصیف کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم نمادین مرتبط با شراب و میخانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب یا گمراه‌کننده باشد. همچنین، درک عمیق این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات عرفانی و نمادگرایی در شعر فارسی دارد.

شماره ۱۲۰ - هین قدح، شمع شبستان این است

هین قدح، شمع شبستان این است
مونس خلوت مستان این است ۱

پر ترک ده که به ذوقی برسیم
مرکبم تا به گلستان این است ۲

باش تا سجده میخانه کنیم
کعبه باده پرستان این است ۳

غافل از طوق صراحی مگذر
دست زن مروه مستان این است ۴

یک بت ساده و یک بط باده
برگ و سامان زمستان این است ۵

می و خمار و خرابات مغان
درس استاد دبستان این است ۶

گردن تاک به بازی نبرند
سر و سر فتنه بستان این است ۷

کهربا رنگ و تهمتن زور است
زال یا رستم دستان این است ۸

می فردوس «نظیری » جستی
به میان آمده بستان این است ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۹ - ابری به نظر آمد و برقی ز میان جست
گوهر بعدی:شماره ۱۲۱ - زبان طعنه ما کوته از بریدن نیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.