غزل ۲۰۳ - دوش تا روز، من از عشق تو بودم به خروش

دوش تا روز، من از عشق تو بودم به خروش
تو چه دانی که چه بود از غم تو بر من دوش ۱

می زدم آب صبوری ز دو دیده بر دل
چون دل از آتش عشق تو برآوردی جوش ۲

گاه چون نای بدم از غم تو با ناله
گاه بودم چو کمانچه ز فراقت به خروش ۳

هر شبم وعده دهی کآیم و نایی بر من
چند ازین عشوه خرم من ز تو ای عشوه فروش ۴

هم به جان تو که بر یاد لب نوشینت
هر چه در عالم زهرست توان کردن نوش ۵