شماره ۱۴۵ - گوش گل می درد از مژده هنگام صبوح

گوش گل می درد از مژده هنگام صبوح
زنده دارد نفس باد صبا نام صبوح ۱

تا تو مرغ فلکی رام گلستان شده ای
خواب مرغ سحری رفته و آرام صبوح ۲

تو گل از مرغ سحرگاه گرفتارتری
دم نزد صبح حریفان که نشد دام صبوح ۳

در چنان بزم که مستان سحر می نوشند
صاف خورشید بود درد ته جام صبوح ۴

دست و پا گر نزند دل نفسم می گیرد
در گو روز فتادم ز لب بام صبوح ۵

غم مطلوب سر از دامن دلبر نگرفت
لابه نیم شبی کردم و ابرام صبوح ۶

حق دیدار «نظیری » نرسانی به تمام
در شب وصل ادا گر نکنی وام صبوح ۷