هوش مصنوعی:
این متن عاشقانه و احساسی، توصیف زیبایی معشوق و تأثیر آن بر شاعر است. شاعر از زیبایی موها و چهره معشوق سخن میگوید و بیان میکند که این زیبایی باعث از دست رفتن صبر و هوش او شده است. او همچنین از انتظار و اشتیاق خود برای دیدار معشوق میگوید و تأثیر مثبت وصال معشوق را بر خود توصیف میکند.
رده سنی:
16+
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات شعری کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۰۵ - چون نهی زلف تافته بر گوش
چون نهی زلف تافته بر گوش
چون نهی جعد بافته بر دوش ۱
از دل من رمیده گردد صبر
وز تن من پریده گردد هوش ۲
نه عجب گر خروش من بفزود
تا شد آن عارض تو غالیه پوش ۳
ماه در آسمان سیاه شود
خلق عالم برآورند خروش ۴
تا به وقت سپیده دم یک دم
به غنوم در انتظار تو دوش ۵
گاه بودم بره فگنده دو چشم
گاه بودم به در نهاده دو گوش ۶
خار من گردد از وصال تو گل
زهر من گردد از جمال تو نوش ۷
چون نهی جعد بافته بر دوش ۱
از دل من رمیده گردد صبر
وز تن من پریده گردد هوش ۲
نه عجب گر خروش من بفزود
تا شد آن عارض تو غالیه پوش ۳
ماه در آسمان سیاه شود
خلق عالم برآورند خروش ۴
تا به وقت سپیده دم یک دم
به غنوم در انتظار تو دوش ۵
گاه بودم بره فگنده دو چشم
گاه بودم به در نهاده دو گوش ۶
خار من گردد از وصال تو گل
زهر من گردد از جمال تو نوش ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۵۰۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۰۴ - ز جزع و لعلت ای سیمین بناگوش
گوهر بعدی:غزل ۲۰۶ - ای جور گرفته مذهب و کیش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.