شماره ۱۵۲ - دوران می حسرت همه در ساغر ما کرد

دوران می حسرت همه در ساغر ما کرد
بر هرچه نهادیم دل از دیده جدا کرد ۱

نگشود قضا شست که آهی نکشیدیم
بر دوست ترم خورد خدنگی که خطا کرد ۲

بازوی هنردارم و اقبال ندارم
می کوشم و کاری نتوانم به سزا کرد ۳

فریاد برآریم از آن یار مشعبد
کو از ازل این شعبده چرخ روا کرد ۴

خود طلعت خود دید اگر پرده برانداخت
خود فتنه خود گشت اگر فتنه به پا کرد ۵

با آن که لبش داد منادی محبت
نی بر سر مهر آمد و نی عهد وفا کرد ۶

ناوک فکنی بر سر هر راه نشانید
در عشق کمندم به گلو بست و رها کرد ۷

دشمن به ارم افکند و دوست بر آتش
با این همه حد نیست که گوییم جفا کرد ۸

چندین سخن عشق که گفتند و شنیدند
کس حق محبت نتوانست ادا کرد ۹

برند به جای پر و بالش سر منقار
مرغی که بلند از سر این شاخ نوا کرد ۱۰

خرسند به تسلیم و رضا گشت «نظیری »
مسکین نتوانست خصومت به قضا کرد ۱۱