شماره ۱۶۲ - به هوش سیر چمن کن که شاهدان مستند

به هوش سیر چمن کن که شاهدان مستند
قرابه بر سر ابر بهار بشکستند ۱

چمن پیاله کش است و صبا قدح پیمای
معاشران صبوحی ز خواب برجستند ۲

به زیر خرقه نهان باده می خورد صوفی
حکیم و عارف و زاهد همه ازین دستند ۳

جهان و عیش خضر حرف قاف سیمرغست
در حریم فنا زن که نیستان هستند ۴

تو نخل خوش ثمر کیستی که باغ و چمن
همه ز خویش بریدند و در تو پیوستند ۵

به غربت تو چنان تشنه ام که صبرم نیست
به قدر فرصت آن ماهیان که در شستند ۶

ز بی قراری افلاک داغ ها دارم
که تا ز شوق تو برخاستند ننشستند ۷

نوا فزونست ز اندازه بریشم عود
غزل به زمزمه خوانم که پرده ها بستند ۸

به رمز نکته ادا می کنم که خلوتیان
سر سبو بگشادند و در فرو بستند ۹

تو نخل میوه فشان باش در حدیقه دهر
که کم درخت قوی خشک شد که نشکستند ۱۰

ز کاهلی تو «نظیری » احزان این چمنی
گهی به باغ شدی کز نشاط وارستند ۱۱